english
Kamil Fırat 'Sergi Söyleşisi'
15 Şubat 2013 - 15 Şubat 2013

 

[Jr]

 

[Jr] fotoğraflarına bakıyorum ve "estetik yapılanma" zihnimi tersyüz ediyor.

Fotoğrafçı, bildiğimiz, bize verilmiş olanın dışında bir yapılanmaya gitmiş.

Espas, çok katmanlılığı hiç terk etmiyor. Ön arkayı okutuyor, arka önü.

Ara katmanlar ise hâlâ düşündürüyor.

 

Konu ilginç ve sadece geometriye boğulabilecek tuzaklarla dolu.

Buna rağmen fotoğrafçı, geometrileri sadece "aidiyet"leri üzerinden fotoğraf karesine taşıyor.

Nesnenin dışa vurumu olan geometri, nesneden hiç kopmadan, fotoğraf karesini oluşturuyor.

 

Evet... Bu fotoğrafları benzerlerinden ayıran temel özellik;

“Geometriyi ait oldukları üzerinden yapılandırmış” olması.

Belki buna yeni bir yaklaşım olarak "geometrinin aidiyeti" demek mümkün.

Bunu bize böyle düşündüren ise, fotoğrafın konusunun "estetiğe kurban edilmemiş" olmasıdır.

 

Bedenin, yağın, ışığın ve iç içe geçmişliğin baroklaştığı yağlı güreş alanında, salt geometrilerin ötesine geçmek, insanı "özne" tutabilmek, bir de buna yağlı güreşin ruhunu oluşturan "humour"u, tüm fotoğraflara taşıma isteği, fotoğrafı zor kılıyor.

Bunun yanısıra mekân, fotoğrafın gizli öznesi gibi, tüm fotoğrafları zamanla birlikte, fotoğrafı, şimdiki "an"ın nesnesi haline getiriyor.

 

Tüm bunların üzerine, bu fotoğrafları bir gösteri fotoğrafı olmaktan çıkaran ise; bakış-espas ilişkisinin mevcudiyeti.

Her gösteri, bir kurmacadır. Her kurmaca ise belli bir bakış ve estetik dili empoze eder. Bunu ortadan kaldıran ise, aktörün, görünenin arkasında sakladığı "hayatın içindeki insan"ı görebilmek, onu fotoğraf karesine taşıyabilmektir.

 

Bu fotoğrafların en belirgin tarafı işte bu, "bir insan olarak pehlivan" halleridir.