Kendisine ait yerelliğin gerçekte ne olduğunun farkında olmayan bir topluluk, önce kendi dışında olduğunu düşündüğü (her kendi değilini) yok etme çabasına girebilir ve sonra eğer günün birinde ya da bir sabah uyandığında güneş parlayıp ta aydınlandığını zannettiğinde eşitlik’in düşünceye gösterdiği saygıdan, kendi düşüncesine duyulacak saygıya ayrıcalık koyar, bu o topluluğun güneş altındaki karanlığıdır. Put kırıcı ya da puta taparlığın gün doğumuyla bir alakası olduğu gibi. Karanlığı terketmeye niyet etmiş bir topluluk kendi kendine tarihindeki rezaletlerini birer birer önüne koyabilme cesaretini gösterebilmeli ki gerçekte ne kadar var olabildiği ortaya çıksın. Hala tarihine ait kovuşturmacılarının hesabını günışığına çıkaramamış o topluluk devamlı güruh olma tehlikesi taşıyor.
Sunduğu özgürlüklerle kendisine yönelik eleştirileri o özgürlüğe -kendisine ait hoşgörüsü ve büyüklüğüne- maleden sistem, son aşamada düşüncenin ve coğrafyanın işgalinde tanrı tanımazlığı -kurum tanımazlığı- geçerli buldu.
Zaten sorun, kapitalizmden doğma küreselleşme projesi tarafından tanımlanması ve kabul edilegelmiş demokrasinin*, kendini iktidar talepçileri ve sorun çözücüleri olarak tanımlayan çoğulcularıyla bunun bir çokseslilik hoşgörüsü ve büyüsü ile halka sunduğunun gerçekte ne olduğuydu.
Çocuk oyun parkı projesi, alışveriş merkezi, boru hattı ya da stadyum projeleri.
Soru:
Ekonomisi ve dolayısıyla doğal kaynakları kontrol altında tutabilen bir ülkeyi askeri işgal altına almaya kalkmak fuzuli bir harcama değil mi?
Ekonomiyi kontrol edebilen ülkenin askeri ve sivil görevlileri o ülkede ellerini ve kollarını sallaya sallaya dolaşmaz mı?
Bir işgale gerek duyulmadan kontrol altına alınmış bir ülkenin insanlarını en güzel oyalayan medya, ayrıca bir kameralı kuvvet olarak komuta kademesinde midir?
*İlk el anti-domokrasi kavramı, çözülmüş çoğulculuğun.
Erim Bayrı
Şubat-Mart 2004, Tophane
|
