Şimdiye kadar toplam yedi ülkede, kırktan fazla kişisel resim sergisi açan Muzaffer Oruçoğlu’nun, Türkiyedeki 2. sergisi 1–18 Ağustos tarihleri arasında Karşı Sanat Çalışmaları’nda yer alıyor.

Karışık teknik, akrilik, yağlıboya ve kesyap (kolâj), pastel gibi malzemeyle ve tarzlarda çalışan Oruçoğlu’nun bu sergisinde 1. ve 2. dönemine ait resimleri bulunmakta.

Konuları yine parçalanma, yabancılaşma, göçmenlik, işsizlik, kriz ve kargaşa gibi insana dair sorunlardan oluşan bu resimler, Oruçoğlu’nun, gerçeküstücü, dışavurumcu bir atmosfere adım atışını da gösteriyor.

Oruçoğlu’nun roman, şiir, masal ve deneme yazılarını okuyan bir kimse, resimlerdeki ironi ve renk kültürüne aşina olmadığını hemen duyumsayacaktır.

Bu resimler, Avrupa ve Avustralya’da dolaşan bir siyasal göçmenin hayata bakışını, ruh halini, stil ve renk dünyasını anlamak açısından da önemlidir.

“Eylemini veya eserlerini bırakıp giden ama yüzü bizim için sır olan, Dede Korkut, Baba İshak, Şeyh Bedreddin, Kaygusuz Abdal, Kazak Abdal, Şeyh Şamil gibi beni hayal dünyasına götüren insanları çizdim.

Ruhumu sınırlayan şeylerden kaçıyorum.

Saygıdeğer bir hayvan olduğu için, birinci dönemimde bol bol eşek çizdim. Keşke eşeği değil de anırışı çizseydim. Yeryüzünü uyaran büyük acı, o anırıştadır.

Bilinç, tüm gücüyle, yeteneği, rüyayı, arzuyu, dehayı, cinneti, içgüdüyü yanına alarak, resme neden dönüşmesin ki. Bu olmaksızın, resmin, her çeşit sosyal kalıba, önyargılara, mantıki olana, ahlaka, tarihe derinlemesine saldırısı nasıl mümkün olabilir ki?

Komünist partileri, üyelik başvurusunda bulunanların, partiye, iyi veya kötü, yaptıkları birer resimle birlikte girmeleri şartını tüzüklerine koyabilirler. Ve ayrıca, Aborjinleri örnek alarak, kuracakları sistemlerde, tüm halkın yaygın bir şekilde resim yapmasını bir yaşam tarzı haline getirmeyi programlarında belirtebilirler.”

Sergi Pazar günleri dışında 11:00-19:30 saatleri arasında izlenebilir.