1932’de fotoğraf albümleri yayımlayan ve “SSSR na Stroike” isimli ünlü dergiyi çıkaran Izogiz Yayınevi, sanatçı, tasarımcı ve fotoğrafçı Alexander Rodchenko’dan Moskova’nın fotoğraflarını çekmesini ister. Rodchenko daha önce de şehri görüntülemiş, 1925’te, Myasnitskaya Sokağı’ndaki evinin terası ve balkonundan perspektif fotoğrafları çekmiş, 1927’de, “Ekim’de Moskova” adlı filmin sanat yönetmeni olarak, çekim için şehrin etkileyici yerlerini araştırmıştı. “Daiesh!”, “Smena” ve “Moskow Evening News” gazeteleri için haber fotoğrafçısı olarak çalışan Rodchenko, yeni binalarla ilgili fotoğraflı hikayeler de hazırlıyordu. Özellikle iki konu ve çekim biçimi ilgisini çekmekteydi. Endüstriyel sanatla uğraşmaya başlamış bir soyut sanatçı olarak, çekimde mekan kullanımı, perspektif ve mimari biçimle ilgileniyor, kompozisyonla ve bakış açılarıyla ilgili denemeler yapıyordu. Bu fotoğrafların konularını da Rodchenko’nun yaşadığı evin balkonları, çeşitli köşeleri ve farklı açıları oluşturdu. Mimar arkadaşları Alexander Vesnin ve Constantin Melnikov’un konstrüktivist binaları ve elektrik direklerinin fotoğraflarını çekti. Yeni mimari üslupları yaratıcı çekimler için bir sürü fırsat yaratıyordu. Leica’sıyla, sanki önceden olduğu gibi soyut, geometrik çizimler yapıyormuşçasına, binaların fotoğraflarını çekti.

Şehrin en yüksekteki bakış açılarını seçti.

Bolshoi Tiyatrosu’nun karşısındaki Apollo cephesine tırmandı, Petrovka’yı binaların tepesinden görüntüledi, sokak perspektiflerine teraslardan baktı ve Pushkin Meydanı ile Myasnitskaya Sokağı’ndaki gösterilerin fotoğraflarını çekti. Şehrin büyüklüğünü ve derinliğini, ayrıntı bolluğunu ortaya çıkarmak için yüksek noktalara ihtiyacı vardı.

Diğer taraftan, Rodchenko şehir hayatını, dinamizmini ve fark edilmeden geçilen her şeyi görüntülemekle her zaman ilgileniyordu. Rodchenko’nun fotoğrafları bize 1920’ler ve 1930’ların başlarında insanların nasıl giyindikleri konusunda fikir veriyor. Nasıl yürüdükleri, tramvaylarda ve otobüslerde nasıl oturdukları… Dükkanların girişindeki reklam ve duyuruları görüyoruz, insanların nerelerde yemek yediklerini, köprülerin nasıl onarıldığını… Şehir böyle anlarla dopdolu ve ancak fotoğraf makinesi bunların hepsini yakalamaya muktedir.

Tüm bu öncelikler Rodchenko’nun çalışmalarını şekillendirdi.

Bu fotoğrafların her biri birer kartpostal gibidir, kent hayatından dopdolu bir sahnedir, çünkü Rodchenko’nun modeli, yani Moskova pek çok farklı yüzü olan bir kenttir. Moskova fotoğrafları 1932’de bir kartpostal serisi oldu. Bu seri, Sovyet fotoğrafındaki ilk auteur serilerinden biriydi. Heykel kartpostalları ve pitoresk manzaralar 20. yüzyılın başlarından beri çekiliyordu.

Rodchenko kendi Moskova’sını anlattı. Önemli bulduğu konulara odaklandı: fabrika mutfağı, telefon kulübeleri ve elektrik direkleri, spor gösterileri, posta arabaları, sokak tüccarları. Bir sanatçı, tasarımcı ve fotoğrafçı olarak, şehrin zaman içinde nasıl değiştiğini değerlendirdi ve kaydetti. Bugün, Rodchenko’nun Moskova fotoğrafları nadirattan kabul ediliyor. Arşivlerde bile bu fotoğraflara rastlamak mümkün değil.

Bu yüzden bu fotoğrafları, eski ama değişen bir kentin ve Rus fotoğrafının tarihinin bir parçası olarak tekrar gün yüzüne çıkarmaya karar verdik.

Alexander Lavrentiev

Moscow Postcards

In 1932, Izogiz Publishing, publishers of illustrated photo-albums and the famous magazine «SSSR na Stroike» («USSR under Construction»), asked the artist, designer and photographer Alexander Rodchenko to photograph Moscow.

He had shot the city before. In 1925 he had taken angled shots from the balcony and roof of his house on Myasnitskaya Street. In 1927, as Art-Director of the film «Moscow in October», he had searched out expressive parts of the town for location shooting. As a photo-journalist for the magazines «Daiesh!», «Smena» and the Moscow Evening News, he had shot photo-stories about new buildings. He was attracted by two kinds of subject and shot. As an abstract artist who had recently become engaged with industrial art, he was interested in the use of space, perspective and architectural form in a shot. He was constantly experimenting with the composition of shots, with points of view. The balconies, corners and angles of the house he lived in formed the subjects of his photographs. He photographed the electric masts and Constructivist buildings of his architect friends- Alexander Vesnin and Constantin Melnikov. The new architectural style gave plenty of opportunities to find expressive shots. He framed shots of buildings as if continuing abstract, geometric drawing with the help of a Leika camera.

He chose the highest points of view in the city – they were underused but contemporary.

He climbed up into the Apollo façade on the front of the Bolshoi Theatre, photographed Petrovka from the tops of buildings, looked at the perspective of streets from roofs and photographed demonstrations on Pushkin Square and Myasnitskaya Street. He needed high points of view

to convey the depth and size of the city, it’s plethora of details.

On the other hand, Rodchenko was always interested in shooting city life, its dynamism – all that which goes unnoticed. Rodchenko’s photographs tell us how people dressed at the end of the 1920s-early 30s. How they walked down the streets, sat in the trams and buses. We see the advertising and announcements at the entrances of shops; where people eat; how the bridges were mended. The city is full of such moments, and only the camera is capable of capturing them all.  

Both these priorities inform Rodchenko’s work. Every photo is like a postcard, a full episode of city life, for Rodchenko’s model, Moscow, is a city of many faces.

In 1932, the Moscow photos became a series of postcards. It was one of the first auteur series in the history of Soviet photography. Postcards of statues and scenic views had existed since the start of the 20th century.

Rodchenko showed his Moscow. He focused on the subjects he found important: the factory-kitchen, telephone booths and electric-plants, sports parades, postal vans, street traders. As an artist, designer and photographer, he took note of and valued the way the city changed over time. Today, Rodchenko’s photographs of Moscow have turned into rarities. One can’t even find them in archives. So we have decided to reintroduce his work, as a history of an old but changing city, as part of the history of Russian photography.